ผมคิดถึง ”บ้าน” แบบมหัศจรรย์

รถเมล์วิ่งบ้าง หยุดรับผู้โดยสารบ้าง มุ่งตรงกลับสู่เป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่รับบริการกลับบ้านตามปกติ กระแสลมเบาๆ พัดเข้ามาทั่วเมืองหลวงที่แสนร้อน บอกให้รู้ทั่วกันว่า “เริ่มหนาวแล้ว” ความเร้าร้อนในอารมณ์ของผู้โดยสาร จนถึงมวลอบอ้าวบนรถเมล์บรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยการสำรวจไปรอบๆรถ ผู้คนส่วนใหญ่ผลอยหลับกันไปจากอากาศสุดแสนสบาย แรงรถส่งผลให้แรงลมเย็นๆวิ่งพัดผ่านกระทบเส้นทุกอณูขนบนใบหน้า และแล้วก็เกือบจะถึงเวลาของผมที่จะผลอยหลับตามคนอื่นๆไปในไม่ช้า สายน้ำแห่งความคิดถึงค่อยๆไหลออกมาจากต่อมดวงตาทั้งสอง ค่อยๆชะโลมเส้นขนทั้งสองแก้มทีละเส้น ลมที่กระทบผ่านส่งความเย็นถึงขั้วหัวใจ ย้อนถึงบ้านเก่าที่เคยจากมา เสียงเรียกร้องจากหัวใจก้องกังวาลดังทั่วหัวใจด้วยคำถาม  “นี่นานเท่าไหร่แล้ว ที่เราไม่ได้กลับบ้าน”

ผมเป็นคนเหนือครับ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ในช่วงหน้าหนาวแบบนี้ แถวบ้านของผมจะหนาวมาก เรียกได้ว่าตอนเด็กๆทั้งแขนและขาผมแห้งแตกเป็นลอยหมดทั้งตัวเลยทีเดียว ความที่เป็นเด็กจึงไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองมากนัก แต่พอโตมาก็เริ่มดูแลตัวเองมากขึ้นจนกลายเป็นหนุ่ม Metro-Society แบบทุกวันนี้ ผมเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯ มหานครแห่งความสิวิไลได้ประมาณห้าปี เริ่มจากการมาหางานทำสนุกๆพร้อมๆกับเรียนหนังสือไปด้วย แต่สุดท้ายเรื่องเรียนกลับไม่สนุกอย่างที่คิดเพราะเอาเวลาทั้งหมดไปใส่ใจในการทำงานเสียมากกว่า ผมจึงจำต้องกลับมาเริ่มเรียนใหม่อีกครั้ง ทำงานเล็กๆน้อยๆเอา

ปกติผมกลับบ้านไม่บ่อยครับ เมื่อก่อนจะไม่กลับบ้านเพราะติดงานตามประสาคนบ้างานทั่วไป พอหัวหน้าเอาเงินมาล่อก็รีบคว้า แต่หลังจากที่อัปเปหิตัวเองออกจากวงจรของวัยทำงาน และหันกลับมาสู่วัยเรียนอีกครั้ง ผมก็มีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยขึ้น (แต่คำว่าบ่อยของผมก็ปีละครั้งครับ) ด้วยความที่บ้านไกลต้องใช้เวลาเดินทางนานจึงไม่ค่อยอยากกลับบ้านนัก แต่ก็แปลกที่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมได้มีโอกาสกลับไปหาญาติที่บ้าน ผมกลับไม่รู้สึกอยากกลับมากรุงเทพฯเลย “ผมรักบ้านผม” “ผมรักพ่อแม่ผม” “ผมรักทุกคนที่ถิ่นของผม” ดังนั้น ผมจึงรู้สึกเศร้าทุกครั้งที่อาผมมาส่งผมขึ้นรถที่อาเขต และนับแต่นั้นเมื่อผมกลับไปมองดูรูปถ่ายต่างๆสมัยที่ผมยังเล็กๆ ผมก็จะต้องเสียน้ำตาให้กับความทรงจำและความอบอุ่นที่เคยได้รับทุกครั้งไป

ปีใหม่ปีนี้ ผมคงไม่มีโอกาสได้กลับบ้านหรอกครับ เพราะอย่างที่เราๆรู้กันและที่เคยเกิดขึ้นทุกปี ตั๋วโดยสารทุกชนิดที่มุ่งหน้าออกจากกรุงเทพฯไปสู่จังหวัดต่างๆทั่วไทยล้วนขายหมดสิ้น สิ่งที่ผมทำได้คือการฝากความคิดถึงและความห่วงใยไปทางสัญญาณโทรศัพท์ หวังว่าบรรดาญาติพี่น้องทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ เพื่อที่ผมจะได้มีโอกาสได้ทดแทนบุญคุณของท่านบ้างหลังจากที่ผมมีการงานที่มั่นคง น้ำตาผมหยุดไหลแล้ว แต่ลมเย็นก็ยังคงพัดโชยมากระทบใบหน้าผมเบาๆ เสมือนยิ่งย้ำเตือนผมให้นึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ อยากย้ำเตือนให้ทุกคน ระลึกถึงผู้ที่ดูแลเรา ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะสายจนเกินไป

ด้วยรักและคิดถึง

เขียนโดย

CMetro

Use of this site constitutes acceptance of our User Agreement and Privacy Policy. © 2005 Monkey Puzzle Co.,Ltd. All rights reserved.